تاریخچه

  • تاریخچه

    ارزیابی عمومی :
    تاریخچه تشکیل رشته در ایران و جهان و پیشرفتهای جدید :
    امدادرسانی به نیازمندان در شرایط بحرانی ناشی از بلایا و حوادث مختلف در فطرت و نهاد تمامی انسانها وجود دارد وو لزوم وجود موسسات امدادرسانی در چنین شرایطی از ضروریات عملکرد در هر جامعه ای می باشد . رشته فوریتهای پزشکی به عنوان یک تخصص حرفه ای از دهه 1960 میلادی در آمریکا پایه گذاری شده و طی قریب به نیم قرن اصلاحات و در نتیجه پیشرفتهای بسیار مطلوبی در زمینه های مختلف در این رشته صورت گرفته است .
    در ایران در سال 1353 بدنبال فروریختن سقف فرودگاه مهرآباد و بر جای گذاشتن خسارات جانی و مالی ، دولت وقت تصمیم به تأسیس « اورژانس پیش بیمارستانی » گرفت و در همان سال تربیت نیروهای مورد نیاز تحت نظر کارشناسان خارجی طی دوره 6 ماهه صورت گرفت در سال 1354 مرکز اورژانس تهران با 7پایگاه راه اندازی گردید و متعاقب آن مرکز اطلاعات اورژانس 115 شهرستانها نیز تشکیل شد .
    مراکز اورژانس 115 تا سال 1376 متأسفانه هیچ روند تکاملی نداشته و در این سال دولت طرح سازماندهی اورژانس ها را از اولویتهای برنامه وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی اعلام نمود و در همین راستا با همکاری متخصصین مختلف مشخصات کلی برنامه و سرفصل دروس رشته فوریتهای پزشکی تدوین و در هشتمین جلسه شورای عالی برنامه ریزی علوم پزشکی مورخ 11/4/79 به تصویب رسید . از سال 1381 با جذب دانشجو به صورت نیمه متمرکز د رتعداد محدودی از دانشگاهها ، تربیت نیروی متخصص در این رشته وارد مرحله جدیدی گردید . در سال 1385 که با توجه به نیاز مبرم به خدمات دانش آموختگان ، این رشته در 30 دانشگاه علوم پزشکی کشور راه اندازی و تربیت دانشجو در آن در حال اجرا است . در مهرماه 1385 هیأت ممتحنه و ارزشیابی رشته فوریتهای پزشکی توسط معاونت آموزشی و امور دانشجویی وزارت متبوع تعیین و بازنگری در اهداف و استاندارهای رشته آغاز شد .
     
     
    تاریخچه سیستم خدمات فوريتهاي پزشكي دنيا
    شواهد نشان می دهد که پزشکی اورژانس ، سابقه بسیار طولانی دارد که به عهد عتیق برمی گردد که شامل دوران های زیر می باشد:
    دوران باستان:
    در افسانه‌های روم باستان آمده است که برای حمل بیماران از گردونه‌های جنگی استفاده می‌شده است و بدین‌وسیله آنان را از صحنه‌های نبرد دور می‌کردند و به درمان آنان می‌پرداختند.
    در دوران باستان مراکز درمانی به‌طور مجزا و مشخص، وجود نداشتند. در یونان باستان نیز معابد، محل درمان بیماران بودند. شاید اولین مراکز درمانی مستقل، در سری‌لانکای امروزی در سال های حدود 430 قبل از میلاد حضرت مسیح شکل گرفته باشند.
    پس از آن در قرن اول قبل از میلاد، رومی‌ها نوعی بیمارستان یا مرکز درمانی برای ارائه خدمات درمانی به گلادیاتورهای زخمی در شهرها ایجاد کردند و نام(Valetudinaria) بر آن نهادند.
    با شکل گرفتن مراکز درمانی، مسأله انتقال بیماران به این مراکز نقش جدی‌تری به خود گرفت و اقوام مختلف روش‌های مختلفی برای این مسأله برگزیدند.
    قبایل سرخپوست از نوعی سورتمه، مصریان از کجاوه‌های سوار بر شتر (pannier) و سایر ملل از روش‌های دیگر برای حمل بیمار استفاده کردند.
    در قرن 15 میلادی پادشاه اسپانیا، شاه فردیناند و همسرش ملکه ایزابل نوعی بیمارستان سیار به نام (  ambulancia  ) طراحی کردند که در صحنه نبرد به کمک سربازان زخمی می‌شتافت.
    قرن هیجدهم و نوزدهم:
    در جریان جنگ های ناپلئونی در اوایل قرن نوزدهم ،رئیس جراحان ناپلئون به نام جین لاری"آمبولانس پرنده"Ambulance Volant را تشکیل داد که بر انجام جراحی اورژانس در نزدیکی محل جنگ تا حد امکان تاکید داشت.گرچه این آمبولانس چیزی بیش از یک گاری اسبی پوشش دار نبود،اما نام لاری به عنوان تشکیل دهنده نخستین سیستم پیش بیمارستانی که از تریاژو نقل و انتقال استفاده نمود، ثبت شد.                              
    در فاصله سالهای 1861و1865،درجریان جنگ تمدن در ایالات متحده،پرستاری به نام کلار بارتون کار هماهنگی مراقبت از بیماران و افراد آسیب دیده را بر عهده داشت.عليرغم عدم توافق رهبران ارتش،او بر حضور در خط مقدم ،جایی که مردان زخمی از نبود ساده ترین توجهات پزشکی در رنج بوده و اغلب می مردند،اصرار داشت.او روند تریاژ و انتقال سربازان را به بیمارستان های موقت در خانه ها ،کلیساها و طویله های مجاور ،خارج از صحنه جنگ،سازمان دهی نمود. نخستین سرویس آمبولانس شهری نیز حدودا در همان زمان 1865در سینسیناتی اوهایو شکل گرفت.چهار سال بعد در سال1869سرویس آمبولانس دپارتمان سلامت شهر نیویورک در خارج از بیمارستان بلوو شروع به کار کرد.هر دو مورد از این آمبولانس ها شامل درشکه های اسبی بود، که به طور خاص طراحی شده و حامل پزشکانی با اطلاعات درزمینه های مختلف بیمارستانی بودند.
        شاخص ها :
    برای تداوم تلاش های دپارتمان ملی سلامت و خدمات انسانی باید تلاش کرد اما به دلیل وجود سایرمسئولیتهای سیستم فوریتهای پزشکی و عدم وجود بودجه،برای توسعه بیشتر در نهایت متوقف شد.این برنامه عناصر لازم برای تمام سیستمهای خدمات پزشکی اورژانس را معرفی می نمود.این موارد به طور خلاصه عبارتند از:
    - سیاست و قانون گذاری : هرشهر باید دارای قوانین ،مقررات،سیاستها و رویکردهایی برای اداره سیستم فوریتهای پزشکی باشد که همچنین برای رهبری در حوزه های محلی نیز لازم است.
    - مدیریت منابع: هرشهر باید در کنترل منابع سیستم فوریت های پزشکی ،نقش محوری داشته باشد تا تمام بیماران دسترسی یکسان به خدمات اورژانسی مقبول داشته باشند.
    - آموزش و منابع انسانی: باید برنامه آموزشی استاندارد شده ای توسط مربیان مجرب تدریس شود و تمام پرسنلی که کار انتقال بیماران درشرایط پیش بیمارستانی رابرعهده دارندبایدبه خوبی آموزش ببینید.
    - حمل و نقل:بیماران باید با اطمینان و امنیت توسط آمبولانس زمینی یا هوایی منتقل گردند.
    - مراکز: تمام بیمارانی که به شدت بیمار هستند یا آسیب شدیدی دیده اند،باید در زمان مناسب به مرکز درمانی مربوطه منتقل شوند.

    - ارتباطات: باید سیستمی برای دسترسی عموم به سیستم فوریت های پزشکی وجود داشته باشد .ارتباط بین
    اعزام کنندگان ،واحد آمبولانس و پرسنل بیمارستان نیز ممکن باشد.
    - سیستم های تروما: هراستان باید دارای سیستمی از اقدامات تخصصی برای بیماران ترومایی باشد که شامل یک یا چند مرکز تروما و برنامه های بازتوانی است.همچنین باید سیستم هایی برای رساندن و انتقال بیماران به این مراکز وجود داشته باشد.
    - آموزش و اطلاع رسانی عمومی: پرسنل سیستم فوریت های پزشکی باید در برنامه هایی که برای آموزش عمومی تدوین شده اند مشارکت نمایند.برنامه ها بر جلوگیری از صدمات و نحوه دسترسی مناسب به سیستم فوریت های پزشکی متمرکز هستند.
    - دستورات پزشکی: در هر سیستم باید پزشکی به عنوان پزشک راهنما حضور داشته باشد . این پزشک توصیه های پزشکی لازم را به اطلاع مراقبتکنندگانغیرپزشکرسانیدهوبرتمامجنبههایمراقبتازبیمارنظارتمیکند.
    - ارزیابی: هر باید دارای سیستم بهبود کیفیت باشد که کار تداوم ارزیابی و به روز نگه داشتن سیستم فوریتهای پزشکی آن را برعهده دارد.
    15 جزء سیستم های خدمات فوریتهای پزشکی اورژانس  عبارتند از:
    نیروی انسانی،آموزش،ارتباطات ،حمل و نقل،مراکز اورژانس،واحدهای مراقبت ویژه،آژانس های ایمنی عمومی،مشارکت مصرف کنندگان،دسترسی به خدمات ،انتقال بیمار،حفظ اسناد استاندارد شده،آموزش و اطلاع رسانی عمومی،برنامه های مدیریت بلایا و بحران،کمک های دوجانبه
    .در حال حاضر بسیاری از ارائه دهندگان سیستم فوریت های پزشکی متوجه نیستند که هر یک از این اجزا دارای مراحل تکاملی مختلفی هستند.به طوری که در کشور آمریکا که از نظر تکنولوژی بسیار پیشرفته است نیز هنوز اختلافاتی در زمینه کیفیت مراقبتهای پیش بیمارستانی در مناطق مختلف وجود دارد.
    10) عنصر سیستم طبق موسسه ملی ایمنی عبور و مرور بزرگراه ها عبارتند از:
    قوانین و سیاستها،مدیریت منابع،آموزش و منابع انسانی،حمل و نقل،مراکز،ارتباطات،سیستم های تروما، آموزش و اطلاع رسانی عمومی،راهنمایی پزشکی،ارزیابی.
     

         
    Read more
  • تاریخچه
    Read more

تصاویر و ویدئوهای ویژه

cache/resized/b47fdea6e5e166a38464585c56c80c58.jpg
کودک ۷ساله که درجزیره خارگ دچار  برق گرفتگی شده و
cache/resized/af6c6acee59b6a75eca6a85f0f368258.jpg
ریاست مرکز مدیریت حوادث و فوریت های پزشکی بوشهر
cache/resized/2aa73f35f748021ce7c31444f6045e09.jpg
دانشگاه علوم پزشکی بوشهر به‌عنوان دانشگاه برگزیده
cache/resized/adfda01f17e92b82323dbc60850283d6.jpg
مسئول اورژانس و فوریت‌های پزشکی شهرستان تنگستان
cache/resized/3a7336e6100bc583659fa07b3f3afab8.jpg
در این حوادث 13 نفر مصدوم و با 7 دستگاه آمبولانس
cache/resized/d51666f16c4b6d4b028f184cdde8ffd5.jpg
حضور مرکز مدیریت حوادث و فوریتهای پزشکی استان
cache/resized/7e6955135a31879aec536d7662afec51.jpg
واژگونی پراید 7 مصدوم داشت ، 5 نفر از آنان کودکان